DANGEROUS

E quedou co adiós nas mans, e unha porta pechada no corazón.
-Pensou nos agarimos do vento e tornáronlle bágoas aos ollos ó imaxinar as súas caricias. Percorríalle polo estómago unha forte dor, fonda,unha dor valeira. Non comía, pero tampouco sentía fame. Quizáis morrera de súpeto aquel pequeno resto de anhelo gardado no burato do peito.
Digo no burato, por que Elisa xa non tiña corazón. Non o tiña, nin o quería, considerábao inútil. Era agradable e certamente sinfónica a súa melodía, só botaba de menos iso.
Agora, pensaba co cerebro, co maxín dos soños, co devanceiro peto das lembranzas, co ronco resto dun órgano sen sentimentos.
Matinaba tranquilamente e sumerxíase rebuscando un tras outro os intres nos que él aínda lle regalaba un bos días, trocáballe un segredo por un bico, ou líalle Rosalía coma quen canta unha nana.
Elisa non choraba nunca, sentía orgullo, non quería facer mares pola perda da súa calor, pero agora mesmo, estaba a pasar. Sen articular palabra no seu inferno interior berraba. A xente non a miraba, atopábase sóa, arredor de sí.
Os fortes saben chorar, pero ninguén lles ensinou a facelo.